روزی سنگتراشی که از کار خود ناراضی بود و احساس حقارت می کرد از نزدیکی خانه ای تجاری تیر میشد.
دروازه باز بود و او خانه مجلل, باغ و نوکران تجار را دید و به حال خود افسوس خورد و با خود گفت: این تجار چقدر ثروتمند است ! و آرزو کرد که مانند تجار باشد. در یک لحظه او تبدیل به تجار ثروتمند شد. تا مدتها فکر میکرد که از همه قدرتمندتر است. تا این که یک روز والی شهر از آنجا عبور کرد. او دید که همه ای مردم به والی احترام میکنند. تجار با خودش فکر کرد: کاش من هم یک والی میبودم,
آن وقت از همه قویتر میشدم ! در همان لحظه او تبدیل به والی با قدرت شد. در حالی که روی تخت ولایت نشسته بود, مردم به او تعظیم میکردند. احساس کرد که نور آفتاب او را ازار میدهد و با خودش فکر کرد که آفتاب باشد و تبدیل به آفتاب شد. با تمام نیرو سعی کرد که به زمین بتابد و آن را گرم کند. پس از مدتی ابری بزرگ و سیاه آمد و جلوی تابش او را گرفت. پس با خود اندیشید که نیروی از آفتاب بیشتر است, و تبدیل به ابری بزرگ شد, کمی نگذشته بود که بادی آمد و او را به این طرف و ان طرف تکان داد. این بار آرزو کرد که باد شود و تبدیل به باد شد. ولی وقتی به نزدیکی صخره سنگی رسید دیگر قدرت تکان دادن صخره را نداشت. به خود گفت که قویترین چیز در دنیا, صخره سنگی است و تبدیل به سنگی بزرگ و عظیم شد. همانطور که با غرور ایستاده بود, ناگهان صدائی را شنید و احساس کرد که خورد میشود. به پاین نگاه کرد و سنگتراشی را دید که با چکش و قلم به جان او افتاده است !
برچسب: سنگتراش,
نویسنده: ایلیا شریعتی