اشتباه مشترک

جداست دیده; ولی ما نگاه مشترکیم
تفاوتی به قدم هاست, راه مشترکیم

چو روزگار به هر حالتی که پیش آید
همان دو رنگ سپید و سیاه مشترکیم

درین چمن, تو اگر رنگ; من اگر ساقه
ز روی ریشه شناسی, گیاه مشترکیم

تو حسن محضی و من عشق محض ; پس هر دو
درست و راست بگویم گناه مشترکیم

به چشمِ روشن فردا صداقتیم; امروز
درین قلمرو کور, اشتباه مشترکیم

نماد روشن زیبا ترینِ گردش ها
فراز تیره تر از تیره, ماه مشترکیم

که گفته است نگنجد دو شه در اقلیمی
به ملک دل, من و تو پادشاه مشترکیم

گره, شکست تو خورده است با شکست من
به هر کجاست نبردی, سپاه مشترکیم

نشد که عاطفه ای رو به ما کند گاهی
برای هر چه ستم; قبله گاه مشترکیم

کسی دگر نتواند ترا کند تردید
یقینِ بودنِ خود را گواه مشترکیم

احمد ضیا "رفعت"